"Life is Struggle": 2010

यसरी खिचियो यो चर्चित फोटो
01/06/2010 08:33:00 Naya Patrika
Font size: Decrease font Enlarge font
image

राजेन्द्र मानन्धर
फोटो पत्रकार

आन्दोलन चर्किंदै गर्दा दमन पनि बर्बर बन्दै थियो　। २४ चैत ०६२ देखि सुरु भएको आन्दोलन ७ वैशाखसम्म आइपुग्दा दर्जनौँ स्थानमा धरपकड र झडपका घटना बढेका थिए　। खासगरी काठमाडौंको कलंकी क्षेत्रमा पटक-पटक झडप भएका घटना सुनिन थाले　।

rajendra-manandharसाथी तेज बस्नेत, बंगलादेशी पत्रकार सहेब उद्दिन र मैले ६ गते रातिदेखि नै कलंकीस्थित मेरो साथीको घरमा पुगेर रात बितायौँ　। ७ वैशाखका लागि हामी फोटो पत्रकारलाई मात्र होइन, एम्बुलेन्सलाई पनि प्रहरी प्रशासनले कफ्र्युपास उपलब्ध गराएन　।

त्यो बिहान ४ः३० नै कलंकी क्षेत्रमा आन्दोलनकारीको चहल-पहल सुरु भएको थियो　। मान्छे हँसिया-हथौडा र चारतारा अंकित झन्डा बोकेर सडकमा ओर्लिन थालेका थिए　। यदाकदा नाराबाजी पनि सुरु भइसकेको थियो　। यो परिदृश्य मेरा आँखामा परेपछि मैले बसेको घरको झ्यालबाट बाहिर निहाल्न थालेँ　। घरीघरी मैले मेरो क्यामेराको 'भ्यु फाउन्डर'बाट हेर्दै तस्बिर खिच्ने जमर्को गरिरहेको थिएँ　।

म बसेको घर कलंकी चक्रपथबाट मुस्किलले पाँच सय मिटर दक्षिणतर्फ थियो　। हामीले झ्यालबाट हेरेको घरवरिपरि रहेका प्रहरीले देखेका थिए　। उनीहरू भन्दै थिए, 'झ्यालबाट हेर्ने होइन　। घरभित्रै बस्ने　।' त्यो क्षेत्रमा सशस्त्र, नेपाल प्रहरी र तत्कालीन शाहीसेनाको भारी दस्ता उपस्थित थियो　। जसले हामीलाई खबरदारी गरिरहेका थिए, उनीहरूलाई हामी फोटो पत्रकार हौँ भन्ने राम्ररी थाहा थियो　। तैपनि उनीहरूले हामीलाई पटक-पटक धम्क्याइरहेका थिए　। मैले सुरक्षाकर्मीको अनुहार नियालँे, उनीहरू अलिक बढी आक्रोशित देखिन्थे　। हामीले ठान्यौँ- आन्दोलन दबाउन सरकारले अलिक कडै निर्देशन जारी गरेको छ　। पक्कै पनि कुनै पनि वेला झडप हुन सक्छ　।

चक्रपथसम्म कफ्र्यु थियो　। तैपनि हामी रहेको घरसम्म कडा सुरक्षा व्यवस्था झेलिरहेका थियौँ, हामीले　। हामीलाई झ्यालबाट बाहिर हेर्न पनि नदिएपछि हामी भित्रै बस्यौँ　। बिहान सात बज्दै गर्दा स्थानीय बासिन्दा नाराबाजी गर्दै चोक-चोक र गल्लीमा अलिक बाक्लै रूपमा जम्मा हुन थाले　। हामी पनि बाहिर निस्कियौँ　। सामान्य झडप र खबरदारीबाहेक अरू केही भएन, बिहान दस बजेसम्म　। यसबीचमा हामीले आन्दोलनकारीका केही तस्बिर खिचिसकेका थियौँ　।

बिहान १० बजेपछि स्थानीयवासी, आन्दोलनकारी खाना खान लागे　। प्रदर्शन केही पातलिँदै गयो　। हामी पनि कलंकी खोलाको तीरैतीर ट्याङलाफाँट हुँदै कीर्तिपुर पुग्यौँ　। हामीलाई कीर्तिपुर क्षेत्रमा भएको प्रदर्शनको अवस्थाबारे जानकारी लिनु थियो　। तस्बिर खिच्नु थियो　।

भोकले लखतरान परेको हाम्रो टोलीले कीर्तिपुरस्थित त्रिभुवन विश्वविद्यालय होस्टेलका विद्यार्थीले खाना खाने होटलमा खाना खायो　। आन्दोलनकै कारणले होला त्यहाँ हामीले खानाको प्रतिव्यक्ति २ सय १० रुपैयाँ तिर्नुपर्‍यो　। होटलबाहिर निस्कने क्रममा एकजना मानवअधिकारवादी कार्यकर्ताले कीर्तिपुरबाट दिउँसो आन्दोलनकारीहरू कलंकी पुग्ने र त्यहाँ कफ्र्यु तोड्ने कार्यक्रम बनाएको जानकारी हामीलाई दिए　। जानकारी पाएपछि हामी जुलुस कुरेर बस्यौँ　। नभन्दै यति छिटो सयौँ आन्दोलनकारी कीर्तिपुरमा जम्मा भए कि, हामीले त्यो अनुमानसमेत गरेका थिएनौँ　।

आन्दोलनकारीको अनुहारमा पनि अनौठो प्रकारको जोश र आक्रोशको प्रतिच्छाया देख्न सकिन्थ्यो　। दमन बढ्दै गएपछि आन्दोलनकारीमा पनि त्यहीअनुरूपको आक्रोश बढ्दोरहेछ　। हामी पनि जुलुससँगै ट्याङलाफाँट हुँदै कलंकी खोलामा आइपुग्यौँ　। त्यहाँ दुईवटा बाटा थिए　। एउटा बाटो खसीबजार पुग्ने र अर्को कलंकी पुग्ने　।

कलंकी खोलाको पुलमा हामीले कान्तिपुर टेलिभिजनकी क्यामेरा पर्सन पुनम बाँस्कोटा र अन्य दुई पत्रकारलाई भेटयौँ　। पुनमले आन्दोलनकारीले दुईवटा समूह बनाएर दुईवटै बाटा तताएको जानकारी दिइन्　।

पुनम र उनीसँग रहेका पत्रकार साथीहरूले खसीबजारतिर जाने निर्णय गरे　। मैले उता अलिक कडा स्थिति छ, नजानूस् भनेको थिएँ　। पुनमहरूले मानेनन् र उतै गए　। हामी कलंकीतर्फ लाग्यौँ　। खसीबजारतर्फ गएको जुलुसमाथि प्रहरीले लाठीचार्ज गर्नुका साथै अश्रुग्यास प्रहार गरेछ　। त्यसै क्रममा पुनम र उनीसँग रहेका रिपोर्टरलाई प्रहरीले नियन्त्रणमा लिई उनीहरूको गाडीमा राख्यो भन्ने खबर पायौँ, हामीले　। हामीले यो खबर अन्य मिडियाका साथीलाई सर्कुलर गर्ने प्रयास गर्‍यौँ　।

चर्को घाम थियो　। आन्दोलनकारी असिनपसिन हुँदै नाराबाजी गरिरहेका थिए　। घरीघरी घरका झ्यालबाट स्थानीयवासीले आन्दोलनकारीलाई पानी छयापेर सहयोग गर्थे　। कलंकी चोकवरिपरि आन्दोलनकारीमात्र होइन, त्यत्तिकै मात्रामा सुरक्षाकर्मी पनि परिचालित थिए　। सेनाका टयांक पनि चोकचोकमा राखिएका थिए　।

हामी कलंकी क्षेत्रमै थियौँ　। अन्दाजी एक बजेको थियो　। आकाशमा हेलिकप्टरको आवाज आयो　। र, हेलिकप्टर हामीमाथि नै आइपुग्यो　। एकछिन् घुमेर हेलिकप्टर फर्केपछि सशस्त्र प्रहरी बलले एक्कासि भीडमाथि लाठीचार्ज र अश्रुग्यास प्रहार गर्‍यो　। झडप भइरहेकै वेला हाम्रो ग्रुपमा अर्का फोटो पत्रकार शालिकराम तिवारी पनि मिसिए　। हामी चारजना भयौँ　। मनोबल बढेजस्तो भयो　। र, हामी सबैले बाइकको हेलमेट लगायौँ　।

सुरक्षाकर्मीले अझै पनि लाठी र अश्रुग्यास बर्साइरहेका थिए　। चक्रपथदेखि लगभग पाँच सय मिटर दक्षिणतिर राति हामी बसेको घरको झ्यालमा अडेस लागेर फोटो खिच्दै थिएँ, म　। मेरो सीधै मुनि कलंकीको ढल बग्ने खाल्डो थियो　। प्रहरीको लाठी र अश्रुग्यासबाट बच्नका लागि भाग्ने क्रममा लगभग १५/२० जना आन्दोलनकारी त्यही ढलको खाल्डोमा परे　। ढलको खाल्डोमा अलमलिएका आन्दोलनकारीमाथि प्रहरीले यतिसाह्रो लाठी र बुट प्रहार गरिरह्यो कि, अहिले पनि त्यो सम्झँदा मेरो आङ सिरिंग भएर आउँछ　। झन्डै २० मिनेटसम्म दर्जनाँै प्रहरीले डेढ दर्जन आन्दोलनकारीलाई निरन्तर बल प्रयोग गर्दाको दृश्य कस्तो थियो होला, अनुमान मात्रै काफी हुन्छ　।

यो लगत्तै म झ्यालबाट झरेर साथीहरू भएको ठाउँमा पुगेँ　। हामी बिस्तारै सडकपारि पुग्यौँ　। हामीले प्रेसले लगाउने पहेँला रंगका ज्याकेट भिरेका थियौँ　। र, सबैले क्यामेरा बोकेका थियौँ　। सडक पार गर्नेबित्तिकै हामीले अचेत अवस्थामा चरम घाइते एक आन्दोलनकारीलाई भेट्यौँ　। उनी सडककिनारामा चर्को घाममा लडिरेहका थिए　। सुरक्षाकर्मीहरू वरिपरि भए पनि खासै ध्यान दिएको देखिएन　। उसको अनुहारमा पोतिएको रगत र शरीरभरि नीला डाम देख्दा मलाई लाग्यो, यो ज्युँदो छैन　। मेरो मुटु ढक्क फुलेर आयो　। कतिपय अवस्थामा फोटो पत्रकारलाई यति ठूलो धर्मसंकट पर्छ कि फोटो खिच्नु कि नखिच्नु　? तैपनि संवेदनशीलतालाई कायम गर्दै हामीले पेसाका लागि पनि तस्बिर लिनैपर्छ, चाहे अवस्था जस्तोसुकै होस्　।

उनको फोटो खिचेर अगाडि बढ्न खोज्दा मेरा बंगलादेशी मित्र उसको आँखाको एक्स्प्रेसन खिच्न खोज्दै थियो　। तर, तस्बिर खिचेको देखेपछि प्रहरीको एउटा समूह हामी भएतिर हान्निदै आयो　। हामी प्रहरीको त्यो समूहलाई झुक्याएर अगाडि बढ्यौँ　।

सडकैसडक हामी लिकअगाडि बढ्दै थियौँ　। केही मिटर परमात्र कफ्र्यु नलागेको क्षेत्रमा रहेका घरघर पुगेर प्रहरी धरपकड गरिरहेका रहेछन्　। कोठाकोठामा पुगेर मान्छे थुत्दै, निर्मम पिटिरहेका रहेछन्　। प्रहरीले आन्दोलनकारीलाई घरको ढोकावरिपरि 'फ्लाइङ किक' हानेको देख्यौँ, हामीले　। त्यो दृश्य कैद गर्ने क्रममा प्रहरीको एउटा समूह आएर मलाई अपशब्द प्रयोग गर्दै 'दुई/चारजना पत्रकार मरे पनि केही हुँदैन, ठोक-ठोक' भन्दै ममाथि जाइलाग्यो　। आक्रोशले चूर भएका प्रहरीसँग माफी माग्नुबाहेक हामीसँग कुनै उपाय थिएन　। हात जोड्दै हामी आन्दोलनकारी भएको साइडतिर लाग्यौँ　।

अगाडि बढ्दै गर्दा एसएसपी दुर्जकुमार राई भेटिए　। उनले प्रहरीको एउटा समूहलाई नेतृत्व दिइरहेका रहेछन्　। उनले प्रहरीलाई केही 'बि्रफिङ' गरिरहेका थिए　। शालिकरामजीले हामीमाथि भएको प्रहरी दुव्र्यवहारबारे एसएसपी राईलाई जानकारी गराए　। राईले पत्रकारलाई केही नगरौँ भनेर आफू अगाडि भएका प्रहरीलाई भने　।

त्यसपछि हामी थोरै अगाडि बढ्दै थियौँ, सुरक्षाकर्मी आन्दोलनकारीलाई थ्री नट थ्री ताकिरहेका थिए　। आन्दोलनकारीको भीडबाट केही आन्दोलनकारीले 'जनता मरिसके, तपाईं केको समाचार बनाउनुहुन्छ ? क्यामेरा फालिदिनूस्, आउनूस् हामीसँगै बसेर आन्दोलन गर्नूस्, देशलाई मुक्ति दिनूस्' भने　। त्यसैक्रममा मैले भनेँ, 'हेर्नूस्, तपाईंहरू आन्दोलन गरिरहनुभएको छ, यसको म्यासेज हामीले आमजनतालाई मात्र होइन राष्ट्रिय तथा अन्तर्राष्ट्रिय जगत्मा पुर्‍याउँछौँ　। तपाईंहरू आफ्नो ठाउँबाट आन्दोलन गर्नूस् र हामी आफ्नो ठाउँबाट आन्दोलन गर्छौं　।'

यतिवेलासम्म लगभग पौने २ बजिसकेको थियो　। प्रहरी दमन र शाहीसत्ताविरुद्ध चर्का नाराबाजी भइरहेका थिए　। ठाउँठाउँमा झडप र ढुंगा हानाहानको स्थिति देख्न सकिन्थ्यो　।

आन्दोलनकारीसँग मिसिँदा पनि हामीलाई खतरा थियो, प्रहरीको साइडमा झन् बस्ने कुरै भएन　। हामी बिस्तारै कलंकीचोकदेखि दक्षिणतिर रहेको बाबा पेट्रोलपम्पअगाडि पुग्यौँ　। र, म एउटा घरमा छिरेँ　। घरको सिँढीमा चढ्दै गर्दा आलो रगत बगिरहेको देखेँ　। मलाई शंका लाग्यो, पक्कै यहाँ केही गडबड छ　। म अझै माथि चढेँ　। त्यहाँ लगभग १५/२० जना आन्दोलनकारी रगताम्मे भएर लडिरहेका थिए　। कोही बेहोस थिए　। कोही छटपटाइरहेका थिए　। त्यहाँ घाइते र बेहोस भएकालाई पानी ख्वाउने कोही थिएनन्　। छटपटाइरहेका घाइतेले आफूहरूलाई आन्दोलनकारीसम्म भएको स्थानसम्म पुर्‍याइदिन मसँग आग्रह गरे　। मैले भनेँ, 'बाहिर स्थिति अत्यन्तै तनाबग्रस्त छ　। प्रहरी छयाप्छयाप्ती छन्　। अहिले बाहिर जान सम्भव छैन　। तपाइर्ंहरू नआत्तिनूस्　।' मैले तस्बिर लिँदै गर्दा त्यही स्थानमा काठमाडौँ पोस्टमा काम गर्ने एकजना महिला मित्र पनि आइपुगिन्　। उनी पनि अत्तालिएकी थिइन्　। भन्दै थिइन्, 'मलाई पुलिसले धेरै अपशब्द बोले, गाली गरे　।' उनीसँग मैले घाइतेको उद्धारबारेमा कुराकानी गर्दै गर्दा मेरो समूहमा रहेका विदेशी फोटो पत्रकार मित्र पनि हामीसँगै आइपुगे　।

हामीले बेहोस घाइतेलाई पत्रिकाले शरीर छोप्यौँ　। यसरी छोपेपछि प्रहरीले थाहा नपाओस् र थप बल प्रयोग गर्ने अवस्था नआओस् भनेर हामीले यसो गरेका थियौँ　। किनभने हामीले ठाउँ-ठाउँमा प्रहरीले घाइतेमाथि थप बल प्रयोग गरेको देखेका थियौँ　।

बाहिर आन्दोलनकारीले झन् उत्तेजित नारा लगाइरहेका थिए　। 'सक्छस् भने गोली हान्, छाती थाप्न तयार छौँ' भन्ने नारा चारैतिर गुन्जिरहेका थिए　।

यस्तै, २ बज्न एकाध मिनेट मात्र बाँकी थियो, पेट्रोलपम्पको ठीक अगाडि फोटो पत्रकार मित्र शालिकराम र तेज बस्नेतको अगाडि नै एसएसपी दुर्जकुमार राईले बेल्टमा झुन्डिरहेको पेस्तोल निकालेको अलिक वरबाट मैले देखेँ　। घरको ओझेल परेर मैले त्यो दृश्य नियालिरहेको थिएँ　। आक्रोशले चुर भएका एसएसपी राईले पेस्तोल निकालेर टि्रगरमा औँला राख्दै गर्दा मैले मेरो क्यामेरा 'रेडी पोजिसन'मा ल्याएँ　। हेर्दाहेर्दै उनले लगातार फायरिङ गरे　। उनले आन्दोलनकारी समूहलाई निसानामा राखेर फायरिङ गरिरहेका थिए　। गोली चलाउँदै गर्दा उनको अनुहार अमिलो खाएर बिग्रेजस्तो देखिएको थियो, जसलाई मैले खिचेको तस्बिरमा देख्न सकिन्छ　। उनले लगातार फायरिङ गर्दैगर्दा मेरा दुई मित्र तेज र शालिकराम गोलीको आवाज थाम्न नसकेर छेउ लागेका थिए　। उनीहरू पनि तस्बिर त खिच्न खोज्दै थिए, तर एसएसपी राईले नजिकै थिए　। आफ्नो अगाडि नै गोली चलाइरहेको हुनाले साथीहरूले आवाज थेग्न सकेनन्　। र, साइड लागेर कान थुनेर बसे　। यो परिदृश्य मेरो तस्बिरबाट पनि पत्तो पाउन सकिन्छ　।

घरको चेपमा लुकेर यो फोटो क्यामेरामा कैद गर्दा मैले निकोन डि-१०० क्यामेरा प्रयोग गरेको थिएँ　। लेन्स ८०/२०० एमएमको थियो भने एफ नम्बरः ६.३ र क्यामेराको स्पिड ः १/१६० सेकेन्ड थियो　।

एसएसपी राईले आन्दोलनकारीलाई ताकेर फायरिङ गरेको फोटो त खिचियो, तर मलाई अरू डर लाग्न थाल्यो　। घरको छेल पारेर मैले क्यामेरामा ती फोटा 'हाइड' गरेँ　। गोली चलेपछि बाहिर मान्छे मरे भन्ने हल्ला चल्यो　। र, म बाहिर निस्किएँ　।

बाहिर सडकमा आएपछि एकजना पुलिसले फोटो खिचेको शंकामा मेरो क्यामेरा नियन्त्रणमा लियो　। र, फोटो देखाउन भन्यो　। मैले फोटो 'प्ले' गरेर देखाएँ　। त्यहाँ उसले खोजेको फोटो नभेट्टाएपछि क्यामेरा फिर्ता दियो　। अलि अगाडि सुरक्षाकर्मीको बाक्लो लाइन थियो　। हामी पत्रकार जम्मा भयौँ　। अगाडि जाने निर्णय गर्‍यौँ　।

हामी सुरक्षाकर्मीको लाम छिचोलेर अगाडि बढ्दै गर्दा कुनै बेहोस घाइतेलाई पत्रिकाले छोपेर राखेको देख्यौँ　। उसले हातमात्रै देखिएकाले त्यहाँ कुनै घाइते लडिरहेको छ भन्ने अनुमान लगाउन गाह्रो भएन　। हामी अगाडि बढेर ती व्यक्तिलाई हेर्न चाहेको कुरा चाल पाएपछि सुरक्षाकर्मी अलिक पछि हटे　। हामीले पत्रिका हटाएर हेर्‍यौँ, एउटा व्यक्ति रगताम्मे अवस्थामा लडिरहको देखियो　। हामीले तस्बिर लियौँ　। हामीले पछि थाहा पायौँ, हामीले तस्बिर लिएका ती व्यक्ति सगुन ताम्राकार रहेछन्　। तस्बिर लिँदै गर्दा हामीलाई थाहा भयो, उनी सहिद भइसकेका छन्　। पत्रिका हटाएर हेर्दा हामीले सगुनको छातीमा गोली लागेको र रगत बगिरहेको देख्यौँ　।

त्यसपछि हामीले सल्लाह गर्‍यौँ　। यो शव आन्दोलनकारीले देखे भने आन्दोलन झन् उत्तेजित हुन्छ, स्थितिले अर्कै रूप लिन्छ भन्ने सल्लाह गरेर एसएसपी दुर्जकुमार राईलाई सगुनको शव अस्पताल लैजान आग्रह गर्‍यौँ　। उनले रेडक्रसका स्वयंसेवक बोलाए　। उनीहरूले शवलाई स्टे्रचरमा राखेर कलंकीचोकतर्फ लगे　। यसैक्रममा तामाङ एम्बुलेन्स आयो　। सायद त्यसैमा सगुनलाई पठाइएको थियो　। त्यसपछि हामी आफू कार्यरत संस्थामा फोटो कसरी पठाउने भन्ने सल्लाह गर्दै थियौँ　।

त्यसैक्रममा इन्सेकका एक फोटोग्राफर त्यहाँ आइपुगे　। स्युचाटारमा रहेको इन्सेक कार्यालयबाट हामीले आफूले खिचेका फोटा सञ्चारमाध्यमका लागि पठाउन सुरु गर्‍यौँ　।

फोटा इमेल गरिसकेपछि हामी कलंकी फर्क्यौं　। लगभग साँझ साढे ७ बजिसकेको थियो　। हामी चारजना सडकपेटीमा बसिरहेका थियौँ　। साह्रै थाकेका थियौँ　। पानी प्यास लागिरहेको थियो　। हामी अब गएर आराम गरौँ भन्ने निर्णयमा अघिल्लो रात बेलुका बसेको घरमा गयौँ　। हामी त्यहाँ गएको प्रहरीले थाहा पाएपछि हामीलाई तलबाट बाहिर निस्कन चेतावनी दिए　। केही छिन उनीहरू फर्केलान् भनेर हामी चुप लागेर बस्यौँ　। उनीहरूले ढोका ढक्ढक्याए　। हामी डराएर झयालबाट हामफालेर इन्सेकको स्युचाटारस्थित कार्यालय पुग्यौँ　। त्यहीँ रारा चाउचाउ किनेर खायौँ र रात काटयौँ　।

भोलिपल्ट बिहान कलंकी पुग्दा फोन आयो　। 'राजेन्द्र, तिम्रो फोटो त एउटा दैनिकलगायत अन्य वेबसाइटमा इन्सेकको नाममा आएको छ त ?' फोटो पत्रकार कुमार श्रेष्ठले मलाई यो जानकारी गराए　। मलाई अचम्म लाग्यो　। पत्रिका हेरेपछि मलाई एकदमै दुःख लाग्यो　। मानवअधिकारसम्बन्धी काम गर्ने संस्थाले मेरो मानवअधिकार हनन गरेजस्तै लाग्यो　। दिनभरि पानीसमेत नखाई-नखाई अश्रुग्यास र प्रहरीको दुव्र्यवहार सहँदै खिचेको फोटो अर्काको नाममा छापिँदा एकदमै दुःख लाग्नु स्वाभाविक थियो　। तत्कालै इन्सेक कार्यालय पुगेँ　। त्यहाँका एक कर्मचारीलाई मैले सो फोटो व्यक्तिगत प्रयोगका लागि मात्रै भनेर उनैको अनुरोधमा दिएको थिएँ　। यदि फोटो कहीँ प्रकाशित गर्नुपरेमा म र मेरो पब्लिकेसनको नाम उल्लेख गरी प्रकाशित गर्ने वचन दिएका थिए उनले　। त्यहाँ पुगेर मैले गुनासो गर्दा उनले उल्टै मलाई झपारेर पठाए　। मलाई लागेको थिएन मानवअधिकारसम्बन्धी काम गर्ने संस्थाले यस्तो गर्ला भनेर　। र, म पछि काठमाडौं जिल्ला अदालत गएर प्रतिलिपि अधिकारसम्बन्धी मुद्दा हालेँ　। पछि, अदालतले मेरो पक्षमा फैसला गर्‍यो र इन्सेकले मसँग माफी माग्यो　।

यो तस्बिरबाट ०६२/६३ को आन्दोलनलाई मूर्तरूप दिन ठूलो भूमिका खेलेको भन्दै तत्कालीन प्रधानमन्त्री गिरिजाप्रसाद कोइरालाको हातबाट पदक र ताम्रपत्र पाएको थिएँ　।

ज्यान नै जोखिममा राखेर गणतान्त्रिक आन्दोलनमाथि बर्बर दमन गरिएको यस्तो तस्बिर खिचियो । यही तस्बिर कैद गरेकाले मलाई आन्दोलन सफल पार्न सघाएको भन्दै स्वर्णपदकसहित सम्मानित पनि गरियो, तर यही तस्बिरमा देखिएका दोषीलाई गणतान्त्रिक नेपालका राष्ट्रपतिले पुरस्कृत गर्ने खबर सुन्दा साह्रै दुःख लागेको छ ।

प्रस्तुतिः श्रीधर पौडेल

mevaisp@gmail.com

"Life is Struggle"

Sunday, July 4, 2010

श्रीमतीको मन पगाल्ने तरिका

Tuesday, June 1, 2010

Followers

Blog Archive

About Me